Giriş: Barışın Resmini Çizmek Üzerine

“Barışın resmini çizmek — Abidin Dino” ifadesi, köklerini Nazım Hikmet’in ünlü dizelerinden alır. Nazım, “Sen mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?” sorusuyla hem sanatın gücünü hem de insanın özlemlerini şiirsel bir dille ortaya koyar.
Bu metafor zamanla dönüştü, derinleşti ve halk arasında barış, umut ve insanlık değerleri üzerinden yeniden anlam kazandı.

Bugün “barışın resmi” denildiğinde; savaşın gölgesinde büyüyen umutları, insanların birbirine uzanan ellerini, çocukların mavi bir gökyüzüne çizdiği dairesiz mutluluğu hatırlarız. İşte bu şiir, bu kavramdan ilham alarak özgün bir dille kaleme alınmıştır.

Barışın Resmini Çizebilir misin, Abidin?

Bir çocuk düşür kâğıdın ortasına,
Elinde mavi bir tebeşir,
Gökyüzünü boyarken hiç yorulmayan…

Bir anne koy yanına,
Eteğine düşmüş savaşın tozu,
Ama gözlerinde hâlâ umut çiçekleri…

Sonra bir ırmak ekle,
Suyunda akıp giden öfke,
Kıyısında filizlenen yeni bir dünya…

Uzakta iki yabancı,
Birbirine bakarken tanıyan,
Bir selamda bütün sınırları çözen…

Bir güvercin uçsun göğsünden gökyüzüne doğru,
Kanatlarında çocuk kahkahası,
Gölgesinde silinen karanlık…

Ve sen, Abidin…
Fırçanı al eline,
Çiz barışı…
Bir insanın bir insana gülümsediği
O ilk ana benzetsen yeter.

Çünkü barış dediğin,
Ne yalnızca bir resim,
Ne de bir kelime…
Barış, insanın kalbinde sakladığı
en sessiz, en büyük devrimdir.

Uğurcan BAL